Yalnız Duvarlar

Koltuğa iyice yayıldı. Başını yasladığı yerden kaldırıp göz kapaklarını hafifçe araladı. İstemsizce odasına bakma ihtiyacı hissetti. Büyük bir odası vardı. Fazlasıyla yetiyordu bu oda ona. Anıları olmasa bırakıp giderdi hiç düşünmeden ama saygısı vardı anılara. Olmak zorundaydı da saygısı... Anılara...

Karşı köşedeki masada mesela, kahkahalar uçuşurdu bir zamanlar. Şu dünyada en sevdiği, en değer verdiği insanla oturur, yemek yer, sohbet ederdi gece yarılarına kadar. Hafifçe çevirince gözlerini mutfak tezgahıyla bakıştı. Yüzünde oluşan minik tebessüme engel olamadı. Ne yemekler yapılmıştı güle oynaya orada. Ha... Güle oynaya derken hiç kavga olmaz da değildi. Bolca bağırır, birbirlerini sinir ederlerdi ama kızması bile güzeldi; onunla bağırması, çağırması, ağlaması. Kısaca onunla geçen hiçbir şey kötü değildi...

Gözlerini yavaşça kapattı bu sefer, küçük bir damla düştü yanaklarından süzüle süzüle yastığa. Hayret etti, hiç de ağlayası yok gibiydi, her zaman olduğu gibi...

Boş duvarları gördü karşıda... Yalnız, boş duvarları... Yalnız değildi onlar bir zamanlar. Tablolarla süslüydü, bizzat sevdiceğinin emek emek yaptığı tablolar. His kokarlardı, onun hisleri. Tabloları bir kez süzmesiyle hemen anlardı ne istediğini, nasıl hissettiğini. Şimdi neden mi boş? Görmek istemiyor o hisleri. Hapsoldu kabuğuna, mutlu olduğu zannediyor kendini kapattığı bu bomboş zindanda.

Hep sorgulardı onu. Neden derdi, neden öylece oturuyorsun. Biraz kalk, yürü, gezelim tozalım beraber. Yeterdi ama ona evi, koltukta geçirdiği vakitleri. Çok severdi onu ama vardı bir pişmanlığı. Hep uzaktan izlerdi eşini. Oturur bakardı sadece. Keşke derdi, keşke daha fazlasını yapsaydım...

Ani bir kararla yerinden kalktı. Severdi karısı yürümeyi. Yürüse mi, yoksa bu çukursa çürümeye devam mı etmeli?