Dia

Saçlarım gözlerimin önünde gökyüzünde süzülen beyaz bulutlar gibi dalgalanırken aynı gökyüzüne içindeki öfkeyi bacasından çıkan kara dumanıyla kusan lokomotife baktım.

Rayların üzerinde kayan vagonların gıcırtısı, kalp atışlarımı bastırırken terleyen avuçlarımı dizlerime sildim.

Vagonların sonuncusunda yer alan, ufak demir parmaklıklı ızgaraya dayanmış bana elini uzatan adama gülümsedim. Bana geleceğin bütün sıcaklığını içeren bir davetle uzattığı elini yakalamak için çok az zamanım vardı.

"Benimle gel!" diye bağırırken yüzünde hüzün, umut ve neşe bir çocuğun oyuncağını paylaşamaması gibi mimiklerini çekiştiriyordu.

Omurgamı dikleştirip ciğerlerimde hapsettiğim nefesi özgür bıraktım.