Çiçekçiler Sokağı

Sonunda işten çıkmıştı. Onun için epey yorucu bir gün olmuştu. Gün sonu telaşesi, eve gitme faslı, bedene çöken hafif sızlamalar ve işleri bitirip çıkmış olmanın sevinci... Şu anda hepsini yaşıyordu. İşiyle evi arasındaki mesafe fazla uzun değildi. Bu nedenle çok yorgun değilse evine yürümeyi tercih eder. Bugün de öyle yaptı. Yavaş yavaş şehrin üstüne karanlık çöküyordu. Gökyüzü kızıla bürünmüş, karanlığın gelmesini bekliyordu. O, dar sokaklardan geçerek yürürken, yüzüne vuran serin rüzgârı hissediyor ve renk renk sonbahar yapraklarının havada uçuşmasını seyrediyordu. Kasım ayında olmalarına karşın hava henüz fazla soğumamıştı. Evinin sokağına girdiğinde daha önce görmediği ya da fark etmediği bir şeyle karşılaştı. Bir süre uzun uzun bakmaktan kendini alamadı.

'Çiçekçiler Sokağı'

Sokağın adını mı değiştirdiler yoksa diye düşünürken oraya doğru birkaç adım atınca sadece isminin değişmediğini de gördü. Sokak, baştan başa güzel çiçeklerle ve çiçekçi dükkanlarıyla donatılmıştı. Anlam veremedi fakat orası o kadar güzel gözüküyordu ki, gözlerini de alamıyordu. Sanki o sokağın girişi, başka bir şehre açılıyormuş gibi... Bir süre girip girmemekte tereddüt etti. Adımları onu oraya yönlendiriyor gibiydi fakat bir yandan da içinden bir ses işlerinin olduğunu ve evine gitmesi gerektiğini söylüyordu.