ES-VA-HA

"Yeter artık. Daha fazla konuşmak istemiyorum. Anlamıyor musunuz? Aramayın artık"

"Peki efendim"

Klik..

Hoparlör düğmesine basıp konuşmayı sonlandırdı.

O kadar inandırıcı "peki efendim" demişti ki, neredeyse kendi bile inanacaktı vazgeçmeden ve istediğini almadan defalarca aramayacağına.

Yapışkanlığını takdir eden megalamonvari bir hisle tebessüm edip "Peki efendim." dediği onlarca insanın telefon numaralarının yazılı olduğu kâğıda eğildi ve son konuştuğunun yanına bir soru işareti koydu.

Herhangi bir endişe hissetmedi.

Çünkü onun kitabında bir soru işaretinin artıya dönüşmemesi gibi bir sorun yazmazdı.

Hallederdi bir şekilde.

Hep halletmişti zaten.

Ne kadar mide bulandırıcı olduğunu ne kadar yalan söyleyebildiğini gösteren yüzlerce soru işaretini ve artıyı başarı nişaneleri olarak boşuna biriktirmemişti.

Sol taraflarından birbirine zımbalanmış sekiz kâğıdın sekizincisine geldiğinde bu sekiz sayfayı dolduran seksen kişinin yetmiş dokuzuyla konuşmuş daha doğrusu bir kaplanın avlarını yanıltmak için yaptığı gibi pusu atmıştı.

Sekseninci kişinin ismine bakmadı. Zaten ilk anda isimlere değil de telefon numaralarına dikkat kesilirdi.

Ne zamanki ısrarla çaldırdığı telefon sinirle açılır işte o zaman belki bakardı isme.

En masum ses tonunu, bu işe muhtaç olduğunu gösteren eziklenmeyle süsler ve "iyi günler efendim" ile söze başlardı.

Ayağa kalkıp belini birkaç kez esnetti. Etrafına bakındı.

Mukavva benzeri kaplama malzemesiyle üç tarafı çevrilmiş, bir tarafı ise çıkış için ortalama bir insanın geçebileceği şekilde lütfen açık bırakılmış birbirinin aynı kabinlere ve bu kabinlerdeki insanlara kovan ve işçi arı benzetmesi yapılsa kimse şaşırmazdı.

Halbuki değil arılara benzemek onların yanından geçecek kadar bağlılığın ve faydanın zerresine bile sahip değildi oradakiler. Tek gayeleri, yaşayabilmek için hayattan küçük parsalar kapabilmekti sadece.

Bu kapma-kapılma telaşında, bulunduğu noktaya gelinceye kadar aştığı cenderelerin cenkleri çok sert geçmişti. İnsanlığını kaybedip arsızlık mertebesine ulaşınca da diğerlerinden daha uzak durma payesini kazanmıştı.

İşte şimdilerde onu kaptan köşkünde oturuyor ve diğerlerini yönetiyormuş gibi hissettiren şey de bu payenin gayesiydi.

O kovanda böyle ayrıcalıklı olmanın, o kovanın dışındaki sıradanlığı ile arasında öyle bir ters oran vardı ki, çelişki kavramının öznesi sanki bizzat kendisiydi.

Ellerini oturmadan masanın kenarlarına koyup sekseninci kişinin telefonuna baktı.

On sekiz dakika sonra paydos olacaktı.