Peri Uyanışı

Gözlerimi açtığımda sadece tavanı gördüm. Sarmaşıklarla kaplıydı.

Başım çatlayacak gibiydi. Ben kimdim, neredeydim, bu başıma toplanmış insanlar da kimdi? Acınacak halde olmalıydım. Hemen kendilerini tanıttılar. Ailemmiş. Bu kelimeyi hatırlıyor gibiydim. Nereden ya da nasıl bilmiyordum ama bu kelimeyle bir gruba dâhil olduğumun farkındaydım. Annem, babam ve bir de ablam. Çok geçmeden ablam telaşla yanımızdan ayrıldı. Bunu gizli yapmaya çalıştığı belliydi ama gözümden kaçmamıştı. Annem ve babam da ablam gibi bir anda gerilmişlerdi. Çok geçmeden ablam geri döndü ve onlara her şeyin yolunda olduğunu söyledi.

Neydi yolunda olan? Ben kimdim? Neden onlar beni hatırlıyorlar da ben onları hatırlamıyordum? Bu hiç adil değildi. Bana yaşadığım durumun iki kelimeyle ifade edildiğini söylemişlerdi: Peri Uyanışı.

Evet, bu bir peri uyanışıymış. Her perinin 16 yaşına bastığı gece hafızası silinirmiş. Bu perilerin her zaman katılmak zorunda olduğu ve asla kaçamadığı bir sınavın parçasıymış. Açıkçası kulağa pek hoş gelmiyordu ama beni hemen rahatlattılar. On altı yaşında onlarda bu sınava katılmış: Annem, babam ve ablam. Sınavı geçerek peri olmaya hak kazanabilmişler. Peki ya kaybedince ne oluyordu? İşte bunu soracak cesaretim yoktu.

Yataktan yorgunca doğruldum ve yatağın ucunda -daha önce orada olmadığından adım gibi eminim, gerçi adımı da Eliza olduğunu yeni öğrenmiştim ya neyse- yaşlı bir kadının dişsiz ağzıyla bana gülümsediğini fark ettim.

"O kim?" diye sordum aileme. Kadına bakma gereği bile duymadılar. En sonunda annem açıkladı. "Muhtemelen şu an bilge periyi görüyorsun. Bilge peri, peri uyanışı yaşayanlara sınav yapmaya gelir ve sadece peri uyanışı yaşayana görünür."

Odada biri vardı ve onu sadece ben mi görüyordum? Bu beni daha da telaşlandırmıştı. Bilge periden gözlerimi kaçırarak onlara fısıldadım. "Peki, sınavı geçemezsem ne olacak?"

Birbirlerine telaşla baktılar. Sonra da aynı anda sözleşmişler gibi bana dönüp yapmacık bir şekilde gülümsediler. Annemle babam, "tabii ki geçeceksin," dediler. Ablam aralarından sıyrılarak yanıma geldi ve koluma girerek beni yataktan çıkardı. Kulağıma fısıldadı. Bilge periyi kastederek konuşuyordu. "Onu kızdırmak istemezsin. Oyalanmasan iyi edersin."

"İyi ama ne yapacağımı bilmiyorum ki."

"İşin sırrı da burada ya zaten, sezgilerine güven. Hadi," diyerek beni sırtımdan itekledi. Şimdi bilge perinin yüzündeki tüm kırışıklıkları net bir şekilde görecek kadar ona yaklaşmıştım. Nefesimi tuttum ama o dişsiz ağzıyla gülümsemeye devam etti. Ağzını kapadığında çenesini ciddiyetle havaya kaldırdı. Şimdi demin ki halinden eser yoktu.

"Seç bakalım aday peri. Deniz mi? Kara mı?"