Bodrum Bir Kuş Misali

Üç el silah sesi, gecenin bir yarısını diğer yarısından ayırdı: Pat, pat..! Pat..! Ardından istese de daha hızlı çırpamayacağı kanatlarının sesi duyuldu puhu kuşunun. Ağırca bir kilimin balkondan aşağıya silkelenmesine benziyordu sesi kanatlarının. Ancak puhu balkondan yukarı doğru havalanmıştı ve kilim gibi silkelenmiyor, nereye kaçacağını, nereye ulaşacağını bilircesine kararlıca çırpıyordu kanatlarını.

Puhunun ardında bıraktığı balkondaki adamın canlı mı, cansız mı belli olmayan bedeni yere seriliydi. Masada yarısı bile yazılmamış bir hikâyeye ait sayfalar, henüz boşalmamış iki şarap kadehi ve bir peynir tabağı duruyordu. Ay ışığı Gökova'nın bütün koylarını aydınlatırken, Bodrum Yarımadası'nın Kos Adası'na bakan güneyindeki bu evin balkonunda olanı biteni aydınlatmaya, ay ışığına eşlik eden mumların titreyen alevleri de yeterli olamıyordu.

Senenin altı ayı sıcak ve kurak, diğer altı ayının nasıl geçeceği belli olmayacak Bodrum ikliminde, Temmuz sıcağı o gece yarısında da bunaltıcıydı. Ağustos böceklerinin koro cızırtısı sessiz geceye ses perdesi örüyordu. Bu nedenle silah sesleri uzağa yayılmamıştı. Çevre evlerde ve bunaltıcı sıcakta uyuyakalanlar içinse sesler, klima serinliği sıkıştırılmış odalara giremeyen sıcağın içinde kaybolmuşlardı.

Birkaç mandalina bahçesi kadar uzaklaşmıştı puhu. Bundan sonraki her kanat çırpışına bir şüphe yerleşiyordu. "Geriye mi dönsem?" diye düşündü. Kısa bir süre önce dostluğunu kazandığı, aksayan kanatlarını iyileştiren, kendisine 'uğursuz' gözüyle bakmak bir yana, 'şövalye ruhlu puhu kuşu' diyen adamı, balkonda o halde bırakmayı kendine yediremiyordu. Diğer taraftan kararlaştırdıkları şeyi yapabilmek ve adama verdiği sözü tutabilmek için Gökova'nın içlerine uçmalı, 'Sözcükler Tarlası'nı bulmalıydı.