Aşk ve Çikolata

Yine aynı sokak... Buralarda bir yerlerde olmalı o ağaç. İşte gördüm, ileride! Ağaca doğru yürümelisin, beni duyuyorsun değil mi? Dikkatli yürü, ne hızlı, ne de yavaş. Bastığın taşların üzerinden yıllar geçmiş, şimdi tekrar sen geçiyorsun. Ağaca doğru yürüdükçe hatırlayacaksın daha önce de buralardan geçtiğini. Sakın durma, durduğun takdirde ağaçtan uzaklaşacaksın, tekrar yürümen gerekecek ve hatırlaman zorlaşacak. Evet, böyle devam et, yorulacağını düşünme bile.

Renkli jelatin ambalajlı şemsiye çikolata... Sağında kalan dükkânın vitrininde görmüştün. Annen yanında, bir yere yetişiyordunuz herhalde. Canın çekmişti, söyleyememiştin, doğru hatırlıyorsun. Dediğim gibi, yürüdükçe hatırlayacaksın. Burukluk mu? Sadece burukluk kaplı değil o çikolata. Biraz daha yürü. Tunç tabii! Mahalledeki en iyi arkadaşındı. Sol bacağı diğerinden kısaydı. Bu yüzden mahalle maçlarında oynatmazlardı onu. Sen de bu yüzden katılmazdın onlara ve Tunç üzülmesin diye onunla başka oyunlar oynardın. Sen hiç çocuk olmadığın için mi taşımadın çocukların acımasızlığını içinde, bunu ben de bilmiyorum. Ağaca doğru lütfen, niye takılıyorsun dükkâna bu kadar? Tunç şimdi nerede, ne yapıyordur nereden bileyim. Sanmıyorum o da seni hatırlasın, aradan yıllar geçmiş. Çikolatanın üzeri sadece burukluk kaplı değil diyorum, konuyu değiştirmeye çalışma lütfen.

Ağaca yaklaştıkça ağaç uzaklaşıyor diye bir şey yok, sen yürümeye devam et. Küçük bir çocuktun, sokakta oynamak büyük bir özgürlüktü. Ama bu özgürlüğün sınırıydı o ağaç. Çocukluğuna koyulan sınırları, sen hiç çocuk olmadığın için mi kabullenmedin, bunu ben de bilmiyorum. Suç ve ceza... Ağacı geçersen eve alınmazsın. Geç kalırsan da eve alınmazsın. Zile bastın, akşam olmuştu, geç kalmıştın, kapı açılmadı. Tunç evine girmişti ama tokat yiyordu suratına, kolları da çimdiklenmiş morarmıştı. Her şeye rağmen ertesi gün onunla konuşmuş ve bu morlukları sormuştun. Sormasan söylemezdi de... İnanmadığın suçu kabullenmiş ve özür dileyerek girmiştin eve. Ağaç bu yüzden uzuyor gözünde. Sen yine de yürümeye devam et. Ağaç gövdesi o yüzden büyümüyor gözünde, ağaçlar hep büyüktür.

Renkli jelatin ambalajlı şemsiye çikolata sadece burukluk kaplı değil, birkaç adım daha, çok yaklaştın ağacın gövdesine. O gün kimler vardı ağacın altında? Selda değil mi? Sen, Selda ve Tunç.

Sadece 'İzmir'li kız' diyerek geçiştiremezsin, Selda senin ilk aşkındı. Çocukluk aşkındı. Sen hiç çocuk olmadığından mı adlandıramadın, bunu ben de bilmiyorum. Ama Tunç'a açılmıştın, "Selda'dan hoşlanıyorum" demiştin. Ali, turuncu kiremit parçaları ile sokak duvarlarına Ayşe'ye âşık olduğunu, Can beyaz tebeşirle okulun kara tahtasına Mine'yi sevdiğini açık, açık yazabilirken utangaç sen, iki harf yazıyordun kalp içerisinde, kimsenin görmeyeceği yerlere. Tunç'a söylemiştin işte, ilk aşk ve ilk sırdaş. Sonra da "ne yapmalıyım?" diye sormuştun. Tunç da bu ağacı işaret etmişti. Koca gövdeli ağaç önünde, yaklaş bak ne göreceksin.

Planı beraber yaptınız Tunç ile. Tamam, kabul ediyorum biraz Tunç yönlendirdi, önce sen geldin ve kazıdın baş harflerinizi küçük parmaklarınla ağaç gövdesine. Sonra Tunç getirdi Selda'yı yanına ve gösterdi harfleri bir şekilde. Utangaçlığın kırmızının sınırında, konuşamadığını kusuyordu.

Sen kızarmıştın ya, Selda bozardı. "Bu ne yahu ne münasebet" dedi yüzüne. Sen hiç çocuk olmamıştın ya, aslında senden başka çocuk yoktu o anda, bu ağacın etrafında. Selda döndü arkasını ve geldiği yönde yürümeye başladı. Sen burada kalakaldın, son gördüğün Tunç'un sağ eli Selda'nın omuzunda, sol eli cebinden çıkartıp Selda'ya uzattığı renkli jelatin ambalajlı şemsiye çikolata... İşte çikolata sadece burukluk kaplı değildi. Hatırlamak istemediğin ihanet bulaşmıştı sırdaşının avuçlarına.

Bakakaldın, biraz fazla kaldın, eve geç kaldın, eve alınmadın. İçinde bir mağaranın derinliklerine gömdüğün geç kalma sebebin, seni mağarandan çıkarmaya geldim. Tunç mu? O, tokat yemeye çoktan razı bir zaferle döndü evine. Şamar oğlanına dönse umurunda olmayacak bir hayat yaşamıştır bugüne dek bence. Sen çocuktun, ben değil. Tunç küçüktü, ağaçlar hep büyük.

Selda ertesi gün gülümsedi sana, görmezden geldin, görünmez oldun mağaranın derinliklerinde. Karanlıktan bir duvar ördün yaşam ile arana. Şimdi geliyor musun benimle, yoksa dikilmeye devam mı edeceksin şu ağaç gövdesinde?