Kibrit Çöpü

Oldukça kasvetli bir Şubat sabahında, Tokat’ın dağları beyaz örtüye bürünmüştü. Gökyüzü, istifra edercesine içindeki beyazlığı yeryüzüne boşaltıyor; rüzgar, yetişmesi gereken bir yer varmışçasına hızla esiyordu. Bu sırada Tokat’ın en yüksek rakımlı dağlarından birinde, kış tatili yapmak üzere aileleri ile birlikte gelen iki genç sevgili, doğduğuna bin şahit gerektiren güneşten de evvel uyanmışlardı.

Pencerelerden içeri kadim bir sırrı fısıldarcasına uğuldayan rüzgar, evi adeta sarsıyordu. Rüzgarla birlikte bir ses yükseldi. “Yunus!”

Bu ses, Mine’ye aitti. İlişkilerinin ikinci yılını kutlamak için, memleketin dört bir yanında neşet etmiş farklı kahvaltı kültürlerini, tek bir sofrada istiflemiş ve lüks bir Fransız restoranında çalışan garson edasıyla süslemişti.

Yunus, merdivenlerden son derece yaşam dolu bir şekilde indi. Buna tezat bir şekilde, koyu kumral saçları yatağın çekim alanından çıkamamışçasına gayrimuntazam bir biçimde dikilmişti. Şişkin ve kısık ela gözleri, içinde heyecanlı bir bakış saklıyordu. “Günaydın!”

Mine, mağrur bir ifadeyle, elini kahvaltı sofrasında gezdirdi. “Bak!”

Yunus, derin bir nefes çekti. Zevkten dört köşe olmuş bir ifadeyle “Enfes,” dedi. “Eline sağlık.”

Mine, oldukça resmi bir tavırla Yunus’un sandalyesini çekti. “Buyurunuz,” dedi. Yunus başını eğdi. “Hay hay hanımefendi,” dedi. Bu resmiyet, onların aralarındaki bir şaka türüydü. Umulmadık bir zamanda birbirlerine son derece resmi ve soğuk cümlelerle hitap eder, aristokrat sınıfına mensupmuşçasına asil hareketlerde bulunurlardı.

Yemek sofrasına oturduklarında saat altıya ulaşmamıştı. Mine “İkinci yıl dönümümüz kutlu olsun,” dedi. Yunus, bir süre sessizce Mine’nin gözlerine baktı. Ona olan kuvvetli hisleri göğsünde yankılandı. “Kutlu olsun sevgilim,” dedi. Ardından elini çenesine dayadı ve Mine’nin gözlerine derince baktı. “Demek iki yıl oldu ha…”

Mine başıyla onayladı. “Bana çıkma teklifi ettiğinde 9 Şubat, 2073’tü.”

Yunus gözlerini belertti ve kafasını iki yana salladı. “Vay,” dedi. “Ben hala 2074’te kalmışım. Zaman ne çabuk geçiyor…”

Mine, yıllardır bu cümleyi bekliyormuş gibi heyecanla elini masanın altına götürdü. Oradan kırmızı beyaz bir hediye kutusu çıkardı. “Zamanımızı daha dolu dolu geçirmek için…” dedi ve kutuyu Yunus’a uzattı. Yunus, bir çocuk gibi heyecanlandı ve kutuyu hızla açtı. Yunus gözlerini ağzıyla doğru orantılı bir şekilde açtı. “Bu…” dedi.

Mine başını salladı, Yunus’un çocukça sevinci karşısında gözleri doldu. Hediyenin üretici firmasının başında kendisi varmışçasına gururla “Evet,” dedi. “Son teknoloji VR lens. Kurduğun hayali sana yaşatan, çılgın bir icat!”

Yunus’un ağzı hala açıktı. Ayağa kalktı ve Mine’ye koştu. “Sen bunu nasıl aldın? Bundan dünya üzerinde kısıtlı sayıda var.”

Mine mağrur bir ifadeyle “Var bizim de kanallarımız efendim. Üzümü ye bağını sorma…”

“Sahiden, nereden buldun? Çok pahalı olmalı…”

Mine hemen pes etmişti. “Yüksek lisansımın son senesindeyim, haliyle yurtdışından gelen öğrencilerle sıkı bir ilişki içerisindeyim. İçlerinden birinde iki adet VR lens vardı. Sevgilisi ile birlikte kullanıyormuş ancak ayrılmışlar ve çok fazla anısı olduğu için artık kullanmıyormuş. Şaka maksatlı bana satmaya çalıştı, ben de kabul ettim. İşte karşında, gerçek oldu.”

Yunus başını iki yana salladı. “İnanamıyorum hala,” dedi. “Bu hediye karşısında benimkisi pek değersiz kalıyor.”

Mine kaşlarını çattı. “Bu ne cüret sayın Arıcı?! Duymamış olayım.”

Yunus hızlı bir nefes verdi, hala gülümsüyordu. “Pekala,” dedi. Ardından Mine’nin elini tuttu. “Hediyemi şimdi vermek istemiyorum. Doğru yer ve zamanda vereceğim.”

Mine başını hafiften eğdi ve gözlerini kıstı. “Emin misin?”

“Tabii ki de! Senin hediyen ne kadar önemliyse, benim hediyem de bir o kadar anlamlı. Ve kuvvetle muhtemel, sen benden daha çok sevineceksin.”

Mine kaşını kaldırdı ve alaycı bir tavırla “Pek sanmıyorum,” dedi. “Çocuklar gibi şendin az önce!”

“Öyleydim,” dedi Yunus kendinden emin bir tavırla. “Tıpkı senin birkaç saat sonra olacağın gibi.”

Mine ısrarcı olmadı. “Peki,” dedi. “Ben yine de beklentimi yükseltmeyeceğim. Zira sonunda hayal kırıklığı da var.”

Yunus aldırış etmeden “Hadi yemek yiyelim,” dedi. “Sonrasında dışarı çıkarız ve ilk oyunumuzu oynarız.”

“Neden dışarı çıkıyoruz? Hava buz gibi!”

“Bu evde değil adım atacak, nefes alacak yer yok. Ondan fazla insan var, kişi başı dakikada dört nefes düşüyor.”

Mine belli belirsiz gülümsedi. “Tamam,” dedi. “Ama meteoroloji uyardı, bu hafta Karadeniz’de yetmiş yılın en soğuk haftası olacakmış. Dışarı çıkmayın, dediler.”

“Bir saat durup geri geliriz, mühim değil. Hem İstanbul’a kar yağmayalı yirmi beş yıl oldu. İstanbul’a son kar yağdığında ikimiz de doğmamıştık. Bu güzel günün ve karın keyfini çıkaralım.”

Mine başını salladı. “Haklısın,” dedi. Bunun üzerine Yunus eski yerine geçti. Bir saati aşkın süre boyunca kahvaltılarını yaptılar. Geçmişten ve gelecekten, hayallerden ve anılardan söz ettiler. Kahkahaları, heyecan ve aşk bakışlar takip etti. Nihayetinde mideleri kadar, ruhları da doymuştu. Artık dışarı çıkmak için hazırdılar.

Mine, iç çamaşırları hariç beş kat giyinmişti. Ortalama boyunu kısa, zayıf vücudunu kilolu gösterecek kadar şişkin beyaz bir mont giyinmiş, kumral saçlarını kırmızı bir şapkayla örtmüştü. Boynunda ekose desenli kahverengi ve kırmızı renklerde bir atkı, kıpkırmızı kesilmiş yüzünü gizliyor, yemyeşil gözlerini açığa çıkarıyordu.

Yunus ise, iki kat giyinmiş ve fırtınayı pek de umursamamıştı. Evin kapısını açtıklarında yüzüne çarpan soğuk hava, Yunus’un kılcal damarlarını dahi titretmişti. Hızla içeri geçti ve bir hırka daha giyindi. Ardından Mine’nin elini kavradı ve birlikte dışarı çıktılar.

Karın, üzerine basıldığında çıkardığı o eşsiz ses eşliğinde hafif adımlarla ilerlediler. Otuz dakika sonra Mine “Burası iyi,” dedi. “Evden çok uzaklaşmayalım.”

Yunus başıyla onayladı. Heyecanla “Hadi o zaman,” dedi. “Gözlükleri takalım!”

İkisi eş zamanlı olarak lensleri taktılar. Önce simsiyah bir ekran belirdi. Ardından karşılarına üç seçenek çıktı: “Bilinci Entegre Et” “Çevrimiçi Oyun Oyna” “Evrenler Arası Seyahat Et”

Mine ile Yunus’un lensleri birbirlerine bağlanmıştı ve birbirlerini kilometrelerce uzakta olsalar dahi duyabiliyorlardı. Yunus heyecanla: “Bilinci entegre edince, kurduğumuz hayalleri yaşayabiliyoruz, değil mi?”

“Evet.”

“Ah, harika!”

“Evet, hadi hayal kuralım!”

“Dur, bir saniye. Bunun nasıl çalıştığını bilmiyorum ve bazen hayallerime mukayyet olamıyorum. En doğrusu, alışmak için seyahat etmek ya da oyun oynamak.”

“Tamamdır, seçim senin. Hangisini yapalım?”

''Yunus hangisini seçsin?''