İki Otuzda Maria

Bunu aslında tek ben yaşamadım diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Onunla küllendiğimizi düşününce şaşkınlıkla etrafıma bakınıyorum. Hayretler içindeyim. Halbuki hayat boyu onu düşünüyordum. İlişki olmaktan uzaklaşan ‘işte o’ şeklinde gözlerimde şekillenen bir nesnel kabın şekline bürünüyordu günden güne. Çocukluğumdan beri bana hissettirdiği tek şey mutluluktu. Sanki bir hayal kurmuşum ve onu yaşıyormuşum gibiydi. Olabilir miydi? Kaç kişi bunu yaşayabilirdi? Bunu fark ettiğimde salaş bir bar köşe masasında biramı yudumluyordum. Etraf karanlıktı. İnsanları bile buğulu şekillerde ayırt edebiliyordum. Eski mutluluklarımı düşünürken, dona kalıyor, içlerinden çıkamıyor ve düşünce akışlarımda karmaşıklaşıyordum. Bir Maria vardı. Ne bu hayata dahildi ne de şahit olmak istedi. Gerçek benliğim kim bilir neredeydi? Yarım kalan gerçekleşmemiş bir hikayenin klişe başrollerindeyiz şeklinde düşünürken kafamı kaldırdığımda karşımdaki garson bana bakıyordu. İki seçenek vardı. Ya bana bakıyordu ya da bitmiş biramın içini doldurmaya çalışıyordu. Elimi kaldırdığımda telefonum çaldı ve konuşmak yerine biramı işaret ederek yenilemesini işaret ettim.