
İnteraktif hikâye
Kendi Başyapıtını Yarat
Yağmur Deniz Ön@yagmurd- Puan
- 4,1(27 değerlendirme)
- Okunma
- 15 bin
- Son
- 5
- Dil
- Türkçe
Yazarın kaleminden çıkmış, 5 sonlu dallanan bir hikâye.
Hikâye hakkında
Benliğindeki çatışmalarını tanıyor musun? Tanıyorsan ne kadar ya da ne kadarı senin kontrolünde? Fazlalığın her formu dengesizlik yaratır. Halbuki her şeyi değiştirme gücüne sahipsin.
Kendi Başyapıtını Yarat
İlk sayfayı oku
Hikâye böyle başlıyor. İlk seçim senin.
Yanlış duygu yoktur. Sana doğru gelen ne ise onu hissetmelisin. Yaprakların birbirine değdiklerinde çıkardıkları sesler ne kadar uyum içindeyse, bugün o kadar huzurlu ve sakin hissediyorum. Şu an hiç bilmediğim bir yerdeyim. Havanın çıkardığı sesleri dinliyorum. Her yer yeşil. Gözümün alabildiğince ağaçlar var. Her biri farklı boylarda ama hepsi benden katlarca uzunlar. Sanki gökyüzüne değeceklermiş, sanki gökyüzüne dokunmak istiyorlarmış gibi bir haldeler. Geride bıraktığım ve etrafımı çevreleyen ağaçların isimlerini bilmesem de tanıdığım tek ağaç türü selvi idi. Diğer bilindik ismi “mezarlık” ağacıdır. Ölülerin tüm birikmiş özlemleri, korkuları, sevgileri, saflıkları ve nefretleri bu ağacın gövdesine toplanması ve sonucunda güzel kokması ile bilinir. Beş tane olması dikkatimi çekti. Dalları rüzgarın esintisine kapılmış ahenkle dans ediyorlardı etrafımda. Sanki kendisini kendi yapan tanımlarına uymak istercesine.
Gelmiş geçmiş kendini ve nasıl kaldıysa öyle veda edeceğini bilmiş ağaçlardan biri. Diğer güzel yanlardan biri, sisin ağaçların yapraklarından süzülerek gözümü kamaştırmasıydı. Korkutucu bir karanlık odada, olmayan kara kediyi aramayı çağrıştırsa da kendimi çok iyi hissediyorum. Düşünmekte zorlanıyorum. Tek hissettiğim şey arzularım. Bu sırada hayal gücüm daha ağır basıyor. Kendi doğamın konuşmasına izin veriyorum ve beni sürüklüyor.
Sanırım daha birkaç saat olmasına rağmen birçok türde kuş cinsi görmüş bile olabilirim. Doğru ya! Kaç saattir buradayım? Sanırım soluduğum fazla oksijen başımı döndürmüş olmalı. Şehir hayatında bu kadar temiz havaya alışık değilim sonuçta! Ormanın koyu yeşilliği ve birazda sisli oluşu beni cezbetti. Biraz yürüyebilirim aslında belki güneşin değdiği bir yer bulursam zamanı tahmin edebilirim. Yürümeyi başladığımdan beri gölgeleri takip etsem de bir türlü güneşi göremedim. Birkaç dakika sonra güneşin olmadığı yerde gölge nasıl olur diye bir şüphe düştü aklıma ama üzerinde çok düşünmek istemedim. Bu düşünceden kendimi uzaklaştırmaya çalışsam da vücudumu kaplayan rahatsızlık duygusunun önüne geçemedim.







