Maymunkafa

Millet dilenciliği kolay bir meslek sanıyor. Yok efendim, elim ayağım tutuyormuş, üstelik gençmişim de niçin hiçbir iş yapmıyormuşum. İnsanların iyi niyetlerini sömürüyormuşum. Yatlarım, katlarım, çil çil altınım varmış da hâlâ dileniyormuşum. Hayır efendim! Bu bir gönül meselesidir. İstediğini yapmakla ilgilidir. Ayrıca hiç de öyle görüldüğü gibi kolay bir meslek değildir dilencilik.

Bir defa şahin gibi gözün olacak. İki yüz metreden göreceksin zabıtaları. Nasıl yürürler, nasıl bakarlar hep bileceksin. Bir kulağın hep sokakta olacak. Devlet babanın bindiği bütün otomobilleri bileceksin. O otomobillerden mi gördün, ayakkabılarını giyip kaçmaya bakacaksın. Bazısı sebatlı çıkar. Kovalar da kovalar. Olur da mesafeyi kapatırlarsa her türlü itliğe başvurmak serbest. Tabii ya! Öyle koşacaksın ki tabanların kıçını dövecek. Pat pat pat! Daha neler neler. Ama bazı şeyleri anlatmaya gelmez. Hey yavrum hey... Sürekli tetikte olmayı kolay mı sanıyordun?

Bu iş profesyonel bir iştir. Yüreğini ortaya koymazsan ananı bellerler. Benimkini amcam belledi. Seneler önce. Neyse ne, şimdi dağıtmayalım. Amcam için girmedim zaten bu işe. Bu işe girdim çünkü yapacak daha iyi bir işim yok. Ayrıca çoğul olduklarında insanları severim. Tüm insanlar benim bir parçam sonuçta. Yani onlara yardım etmek isterim. Yani bana yardım etmelerine yardım etmek onlara yapacağım en büyük yardımdır. Neresinden tutsan büyük bir amaç. Ben de o büyük amacın âcizane bir fedaisiyim. Bir yardım işçisiyim. Bir din adamıyım. Ben olmasam insanlar nasıl yardımsever olacaktı? İyi birer insan olduklarını nasıl bileceklerdi? Öyle de büyük bir ağırlığı vardır dilenciliğin. Ama adı çıkmış bir kere. Devlet baba bizim peşimize düşene kadar laf söylemek işini vergiye bağlamalı. Billahi ihya olur.

Yakında işler değişecekmiş diyorlar. Bu bir kıyamet alametiymiş. Manyetik alanlar tersine döndüğünde herkesin dengesi kayacakmış. İki kabile toprağın altından çıkıp hepimizin ırzına kayacakmış. Onlardan doğan çocuklarımız Karun gibi zengin olacakmış ama ayakları ters olacakmış, kıblenin tersine doğru namaz kılacaklarmış ve tersten besmele çekeceklermiş. Üstüme örttüğüm kırmızı noktalı dergiden öğrendim bunu. Neyse ne. Bana hava hoş. Ben oturuyor olacağım. Yatıyor da olabilirim. Tam burada. Upuzun binaların arasında. İsterse dünya yıkılsın. Bana bir şey olmaz. Ben izlerim. Beklerim. Burada aynen bu şekilde izlerim ve beklerim. Nasılsa ölebilemem. Ben ölürsem dünya biter.

Peki niye yapıyorum bu işi? Başka ne yaparsam yapayım sonuç aynı olacağından yapıyorumdur belki de. Nasılsa her iş aynı. Ölümü unutturuyorlar insana. Neyse ne. Sonuçta ben hâlâ kendimdeyim öyle değil mi? Buradan çıkış yok. Dünya benim diyorum ya. Gördüğüm her şey benimle alakalı. Mesela sevgilim benimle alakalı. Onu her gün görüyorum. Şuradaki binaya geliyor. Babasıyla geliyor, kendi başına dönüyor. Tesadüfen mi buradayım sandındı? Yoksa uzun binalara bayıldığımdan mı? Çok para verdiklerinden mi? Yok canım... Bak ne diyorum: Zenginler kötüdür. Bu doğru. Fakirler zenginlerden de beterdir. Bu da doğru. Ama sen ne fakir ne de zengin olanlardan kork. İşte buraları hep onların yeri. Benim sevgilim de onlardan. İşini hiç konuşmadık. Tahmin edecek olsam ruh alım satımı yapan bir firmada defter dürüyor derdim. Bazen başının azıcık üzerinde onu takip eden kara bulutlar görür gibi oluyorum. İlginç birisi. Hatta biraz acayip. Saçlarını ortadan ayırıyor. Hep siyah pantolon giyiyor. Neyse, bu detaylara geliriz bir ara. Beni seviyor mu sevmiyor mu bilemiyorum. O konuda da hiç konuşmadık. Ölmeden önce memelerini görmeyi umuyorum. Çünkü ölürse anlamı kalmaz. Onun için de para lazım.

Doğrusu biraz da zorunda olduğum için yapıyorum bu işi. Dünyada başka hiçbir işi yapamadığım için yapıyorum. İnanır mısın, bir ara kapı kapı gezen namlı bir elektrik süpürgesi satıcısıydım. İnanma derim. Pis bir yalancıyım ben. Hiç de elektrikli filan değildi süpürgelerim. Namlı da değildim. Üç beş kuruş kazanıyordum, o kadar.

Dürüst olayım, pek kıymet vermem paraya. Ama hıyar değilim. Dünyanın parayla ya da para için ya da paradan ötürü ya da para diye ya da para etrafında ya da para vesilesiyle ya da para ekseninde döndüğünü kavrayabilecek kudretteyim. Bu sebeple dinim ve imanım paraymış gibi yapıyorum. Böylece pek çok arkadaş edindim. Üstelik bu sayede meslektaşlarım arasında büyük saygınlık da kazandım. Küfredenler olmuyor değil. Çevrem geniştir. Her türden lafları işitmişimdir hâliyle. Neler neler işitti bu kulaklar, bir duysan bozulursun. İnsanın ne kadar çok tanıdığı varsa bir o kadar sıfatı oluyormuş. Neyse ne.

Biraz da heyecanından yapıyorum. Baksana suratıma. Şurası köprüden atlarken oldu. Şurası cama kafa atmaktan. Hep dikiş nakış. Arada bir vücudu zorlamak insanın sağlığına iyi geliyor. Bak, şu omzumu şöyle azıcık oynayıversen çıkar yerinden. Lok, diye bir ses çıkarır.

Biri yaklaşıyor! Bir göz attı çaktırmadan. Radarıma hızlı girer böyleleri. Geliyor... Yardım et güzel abim, hadi be abim, bak karımız var, çoluk çocuğumuz var. Yazık değil mi bize be? Evlatlarının başına iş mi gelsin istiyorsun be abim? Yaklaş. At eli cebe. Yaklaş...

Allah bin bir türlü belanı versin senin kaltağın sıçtığı pinti pezevenk! Çoluğun çocuğun hastalansın da gün yüzü görme e mi suratına işediğim! Desinler ki, baba, baba, canımız çok yanıyor, baba. Biz kime ne yaptık da böyle hasta olduk, baba? Sen de cevap vereme onlara e mi ağzına sikiştiğim puşt!

İşte bu yüzden tek başınayken sevmiyorum insanı. Şimdi söyle bana, haklı mıyım haksız mı?