Bir Dâhinin İkisi

Odamın penceresinden geçip süzülen güneş ışıklarının yüzüme değmesini bekliyorum. Her sabah çalar saatimden üç dakika öncesinde uyanıyorum nedenini bilmeden.

Sanki biri ruhumu okşuyor bu saatlerde halbuki ben geceyi daha çok severken. Belki de bu da sabahın kendini sevdirme şeklidir.

Güneş ışıklarını beklerken sabırsızlanarak yatağımdan kalktım, masamın ayak ucunda itinayla park edilmiş takırdayan terliklerimi ayaklarıma geçirdim.

Her gün bir önceki gün gibi penceremin üzerine düşen; boşluklu, karelerden oluşan sarı perdemi araladım.

Dün gece bahçede oturmak için çıkardığımız sandalyeler hala yerinde duruyorlardı. Üzerime aldığım elyaftan bozma şalım bile hala yerindeydi.

Geceleri bu kasaba çok soğuk olmasına rağmen sabah olduğunda o sisten, rüzgârdan ve soğuktan eser yokmuşçasına süpürürdü sabahın gün ışıkları geceyi. Sanki gün, gecenin suçunu ört pas etmek istercesine davranırdı.

Penceremden elimi uzattığımda bahçemden duvarlarıma sıkı sıkı sarılı duran sarmaşığımı okşadım.

Dışarıdan bakıldığında bir çocuğun annesine korku ile sarılma hissi ve havası katan sarmaşıklarımı anlamını bilmezcesine çok seviyordum.

Uzun uzun dışarı izledim. Derin bir nefes aldım ve kuşların ağaç yapraklarına değdiklerinde çıkardığı sesleri dinledim. Birazda kavgalarını ve sevişmelerini izledim.

Bir süre penceremin önünde vakit geçirdikten sonra saatimin sesine irkildim. Bu ses artık dışarı çıkmam gerektiğinin habercisiydi.