Tüm Kar Taneleri Öldü

Bizim buralarda derler ki: ‘’Yere düşen her bir kar, bedeninden ayrılan her bir ruhun anıtıdır.''

Ve yağmurun da bu ruhların düzenli olarak tutulan yası olduğunu söylerler. ‘’Kar bir mezar, yağmur bir yastır,‘’ derler. Bu yüzden kar gibi beyaz kefen giyer, yağmur gibi şeffaf gözyaşları akıtırmışız.

Bu yüzden en sevdiğim şarkı sözüdür bu: ‘’Ağlıyor gökyüzü, sırf senin için…’’

Gökyüzüne baktım. Oradan yavaş yavaş aşağıya inen kar tanelerinin bazıları yüzüme dokunuyor, bazıları vücuduma yapışıyor, bazıları da toprağa karışıyor ve üstünü bir örtü gibi sarıyorlardı. Bitkilerin üzerini bir taç gibi kaplayan kırağı, doğayı daha huzur verici bir duruma bürüyordu. Botlarımın karla buluştuğunda çıkardığı o tok ses, Efrian’ın düzenli ve titrek nefeslerinin arasına karışarak sessizliği güzel bir şekilde bozuyordu. Benim elimi sarmalamış sopsoğuk elini en derinine kadar hissediyor ve üşüsem dahi bundan mutluluk duyuyordum. Şu an, hayatımın en özel anlarından birisiydi.

‘’Efrian, fotoğraf çekinelim mi?’’ diye soracak oldum ama sonrasında bizi rahatsız etmesinler ve aramızı bölmesinler diye telefonlarımızı almamayı seçtiğimizi hatırladım. Sadece biz vardık.

‘’Çok güzel, değil mi?’’ diye sordu Efrian, benim yerime. Başımı aşağı yukarı salladım ve gülümsedim.

‘’Üşüdün mü?’’ diye sordu bu sefer, ben de diğer cevabıma kıyasla başımı iki yana sallamayı tercih ettim.

‘’Ah, sevgilim…’’ diye iç geçirdi Efrian ve sonrasında bir anda beni kesinlikle nazik diyebileceğim bir şekilde ittirdi, ardından geri geri hızla yürümeye başladı.

Yüzüme doğru muzırca gülümserken, ‘’Ebesin!’’ dedi ve arkasını dönüp hışımla koşmaya başladı.

Birkaç saniye ne olduğunu idrak edemesem de sonunda jeton düşmeyi başardı. Efrian oyun oynamak istiyordu ve beni ebeleyerek kovalambacı başlatmıştı. Efrian’ı gözden kaybetmeden önce ben de koşmalı ve onu takip etmeliydim, bu sebeple harekete geçtim.

Dürüst olmak gerekirse, Efrian çok hızlı birisiydi ve küçüklüğünde de öyle bilinen bir oğlandı. Ben ise korkaklık yapıyor ve güvenliğim amacıyla belime taktığım silahla beni yavaşlatan botlarım sebebiyle yavaş davranıyordum. O ise arkasına bakmaya bile tenezzül etmiyor ve sadece bana izini kaybettirmeye çalışıyordu. Ben de bu yüzden tedirgin oluyor ve hızımı arttırıyordum. Ama pek de koşu etkinliklerinde başarılı bir kız olduğumu söyleyemeyecektim.

Birkaç dakika böyle geçse de bir süre sonra yoruldum ve durdum, ayrıca onu da gözden kaçırmıştım. Nereye gittiğini kestirmeye çalışıyordum ama ona dair hiçbir ses işitmiyor, hiçbir şey görmüyordum. Etrafta sadece benim hararetle alıp verdiğim nefes sesleri duyuluyor ve karla kaplı, hepsinin birbirine benzediği ağaçlar gözüküyordu. Ayak izlerini de bulamamıştım, oysa karda iz bırakması gerekmiyor muydu? Bu canımı sıkmıştı, onu kaybetmiştim. Gözümün önünden bir saniye ayrılmaya gelmiyor ve başını hep derde sokuyordu, ben de şu an bundan korkmaktaydım. Bana bu ormana defalarca kez geldiğini ve buraları avucunun içi gibi bildiğini söylemiş, cesaretimi kabartmaya çalışmıştı ama ben yine de ikna olmamıştım. Bu yüzden hemencecik düşünmeye başladım: Efrian nereye gitmiş olabilirdi?