Hansel ve Gretel

Ağaçların azaldığı, kuraklığın arttığı, bilinmeyen zamanların birinde, iki kardeş yaşarmış. Tek tük kalan ormanların en gizemlisinde yaşayan bu çocukların adı Hansel ve Gretel’miş. Anne ve babalarıyla birlikte yetiştirdiği meyveleri satarak geçinirlermiş.

Günlerden bir gün yağmurlar öyle azalmış ki, ormandaki derelerin suyu çekilmiş. Meyve ağaçları kurumaya yüz tutmuş. Anneleri, “Böyle oturup bekleyemeyiz, bir çözüm bulmalıyız,” demiş ve su aramak için uzak diyarlara gitmiş. İki kardeş babalarıyla evde kalmışlar. Bir süre, derin kuyulardan çektikleri suyu kovalarla bahçelerine taşımışlar ama işe yaramamış. Ağaçların çiçekleri kurumuş, hiçbiri meyve verememiş. Artık susuz geçen zor günlere bir de açlık eklenmiş.

Tam çaresizlik içinde düşünürlerken evlerinin kapısı çalmış. Gelen, kucağı lavanta demetleriyle dolu bir çiftçiymiş. Çiftçi, “Lavanta ekmeye gidiyorum. Yolum zor ve uzun… Bir geceliğine burada kalabilir miyim?” diye sormuş.

Bu davetsiz misafiri hemen içeri buyur etmişler. Sabaha kadar dertlerini paylaşmışlar. Çözüm yolu aramışlar. Sonunda babaları, çiftçiyle birlikte çalışmaya karar vermiş. Çocuklarına, “Az suyla yetişen lavanta yetiştirmeyi öğrenirsem; para kazanabilirim ve ailemiz tekrar bir araya gelebilir,” demiş. Ayrıca onları bu zorlu yolculuğa götürmenin doğru olmayacağını, söylemiş. “Sizin çalışmanız değil, iyi beslenmeniz ve güvenli bir yerde kalmanız gerek. Çünkü tam da Meyve Canavarı'nın gelme mevsimi. Ne yazık ki bu yıl bahçemizde hiç meyve yok ve canavar geldiğinde meyve bulamazsa neler olabileceğini düşünmek bile istemiyorum!” diye de eklemiş. Ardından devam etmiş, “Bu yüzden sizi ya Huysuz Hala’ya ya da Şeker Cadısı’na bırakmam gerekecek. İkisinin evi de oldukça güvenlidir.”

İki kardeş, nerenin daha güvenli olduğu konusunda bir türlü anlaşamamışlar.