Ateş

Behzat uykusunun en tatlı yerindeydi. Bu tatlılığa engel olan bir gürültü fark ettiğinde bilinci çoktan açılmıştı. Çalan kapının sesi küçük evini sardı. Bu şekilde uyandığı için sinirlenip küfredemeyecek kadar sakin ve naifti. Yavaşça yerinden doğrularak kapıya yöneldi. Kapıyı açtığında karşısında kapıcılığını yaptığı Aysel Hanım'ın küçük oğlu Bekir'i gördü. Bekir’in gülen yüzüne ifadesizce baktı.

"Behzat abi bak, sınıfta en yüksek notu ben aldım!" dedi Bekir elindeki sınav kağıdını heyecanla sallayarak. Behzat daha dokuz yaşında olan bu çocuğun sevincine anlam verememişti.

"Aferin sana." dedi pürüzlü ve isteksiz sesiyle.

Bekir Behzat'ın tepki vermesini beklemeden çoktan yukarıya doğru koşmuştu bile.

"Umarım bütün dairelerin zilini elindeki aptal kâğıdı göstermek için çalmaz." diye düşündü Behzat.

Kapıyı kapattıktan sonra kahve yapmak için mutfağa yöneldi. Bir şey yemek istemiyordu. Bu aralar iştahı yoktu çünkü. Gündüz şekerlemesi ona iyi gelmişti. Günlerdir üstünde duran yıllanmış hırkasını önünde toplayıp kollarını birleştirdi ve kahvesinin soğumasını bekledi. Ellerini kahve bardağının yanlarına koydu. Bardak çok sıcaktı, elleri yanmıştı ama Behzat "Acaba ne kadar böyle durabilirim?" diye test ediyordu. Çok geçmeden çekti ellerini bardaktan. Kırmızı avcuna ve parmak uçlarına baktı. Yanmanın ne kadar acı verici olduğunu düşündü. Çok acı vericiydi hem de. İçmedi kahvesini. Ağır adımlarla ayağa kalktı ve kahveyi lavaboya dökerek bardağı günlerdir yıkanmayı bekleyen diğer bulaşıkların yanına koydu. Kısa koridorundan salonuna geçerken yerde gördüğü küçük böceğe selam verdi. Tembel adımlar atarak salondaki ikili koltuğuna yayıldı. Yerde duran ve bu aralar favorisi olan "İntihar" kitabını eline aldı. Kaldığı yer belli olsun diye ucunu kıvırdığı sayfayı açarak okumaya devam etti.

"Ölen kişi tarafından ölümle sonuçlanacağını bilerek olumlu veya olumsuz bir edimin doğrudan ya da dolaylı sonucu olan her ölüm olayına intihar denir."

Bu cümleyi defalarca okudu içinden. Altını çizmek isterdi ama tükenmez kalemi yoktu. Bu yokluğa takılmadan aynı cümleyi tekrar okudu.