Dağın Zirvesine Yolculuk

Yüzyıllardır, gizemi asla çözülememiş ve hakkında türlü öyküler yazılıp türküler bestelenmiş bir dağ vardı. Bu esrarengiz dağ, Şam ve Hatay arasında tüm görkemiyle dikilirdi ve yeise düşmüş olanlara ümit, hayatın anlamını arayanlara ise kutsal bir ders verdiği söylenirdi. Kuzey’in dondurucu soğuklarından atlarıyla yola çıkıp, Doğu’nun kavurucu sıcaklarına ulaşana kadar tüm seyyahlar zorlu bir yolculuk geçirir, ama dağın kudretli ve kadim gövdesini gördüklerinde, filozofların, dervişlerin ve alimlerin bütün ömürlerini arayarak geçirdikleri hayatın anlamını bulacaklarını düşünerek mutlu olurlardı.

Dağ’ın herkese aradığı cevabı verdiğini söylesek, hata etmiş oluruz. Nitekim zorlu yolculuklarına rağmen, hiçbir şey elde edemeyip gerisin geri miller ötedeki evlerine dönenler de vardı. Hatta bu sayı bir hayli yüksekti. Çünkü Dağ, sadece niyeti saf ve temiz olanları içerisine alır, ödüllendirirdi. Rivayet odur ki, bu şanslı kimseler, henüz dağa adımını atmadan, zirve noktasında göz alıcı bir parıltı görürmüş.

Öykümüze konu alacağımız adam, günler süren yolculuğunu henüz tamamlamış eski bir müderristi. Hayat ışığını kaybetmesine sebep olan bazı olaylar yaşamış, derdine derman bulamamış, sonunda bu dağın iyi şöhretine güvenmeyi tercih etmişti. Atının yularını eski bir gürgen ağacına bağlayıp umutla ve azıcık da korkuyla dağın taşlı patikasına ilk adımını attığında, eğer baksaydı dağın zirvesinde güneş gibi parlayan ışığı görecekti.

Bir süre patikayı tırmanmaya devam etti adam. Bazen duraklıyor, şişesinden birkaç yudum su içiyor, sonra bazı uzun ağaçların dahi örtemediği kavurucu sıcağın altında yolculuğuna devam ediyordu. Doğanın bereketini bu dağdan sakındığı yeşilliğin ve otların cılızlığından belliydi. Her adımını attığında, farklı bir evrenin çekirdeğine daha çok yaklaştığını yüreğinde hissedebiliyordu.

Karşısına yol ayrımı çıktığında duraksadı ve hangi yöne gideceğini düşünmeye başladı.