Sarıkız Efsanesi

“Efsaneye göre; Kaz Dağlarının köyünde, güzelliği dillere destan olan Sarıkız adında bir kız yaşarmış...”

Kendimi bildim bileli bu efsaneyle büyüdüm. Ben daha küçükken her Edremit’e gidişimizde büyükannem bu efsaneyi anlatarak beynime kazımıştı. Seneler önce dedem vefat ettikten sonra bir başına kalmış, kendi kavuğuna çekilmişti. Bunun üzerine babam büyükannemi Balıkesir’den alıp İstanbul’a, bizim yanımıza getirmişti. Geldikten sonra kötüleşmeye başlamıştı babaannem, annemi ve babamı yabancılıyordu. Oğlunun ismini dahi unutmuştu. Nasıl oluyorsa son nefesine kadar beni hiç unutmamıştı. Beni hep “Sarıkızım benim.” diye severdi. Küçükken sapsarı saçlarım vardı, herhalde bu yüzden hep öyle söylerdi babaannem. Keşke hala söyleyebiliyor olsaydı, keşke benim genç kız olmuş halimi görebilseydi. Onu özlüyordum, her ne kadar ölümünden seneler geçmiş olsa da hala dün gibi aklımdaydı yüzü ve anlattığı o efsane.

Babaannem öldüğü gün kendi kendime bir söz vermiştim; bir gün büyüyüp Edremit’e gidecek, dedemle babaannemin mezarını ziyaret edecek ve Sarıkız Türbesine gidecektim. İşte o gün bugündü, sözümü tutacağım gün. Artık kendi başıma başka şehirlere gidecek kadar büyüdüğüme ve kendi paramı kazanabildiğime göre önümde herhangi bir engel yoktu.

Beş buçuk saatlik yolculuktan sonra sonunda Edremit’e geldim. Adımımı atar atmaz aniden başım dönmeye başladı. Kalbim yerinden çıkacak kadar hızlı atıyordu. Ölüyormuşum gibi bir his doğuyordu içime. Kalabalığın arasında yere yığılıp kalacaktım birazdan. Elimle başımı tutarak birkaç saniyeliğine gözlerimi yumdum. Edremit’in havasını ciğerlerime doldurarak derin bir iç çektim. Kendimi yavaştan daha iyi hissetmeye başlamamın verdiği özgüvenle gözlerimi açıp karşıma baktığımda bana gülümseyerek bakan genç bir adamla karşılaştım.

“Hoş geldin… Sarıkız.”

Yanlış duyuyor olmalıydım. Babaannemin bana söylediği ismi nereden bilecekti ki adam? Kesinlikle bu baş dönmesinden kafayı yemiş olmalıydım. Gaipten sesler mi duyuyordum yoksa?

Adam tekrardan ağzını aralayıp kısa süreliğine sırıttıktan sonra “Hayır.” cevabını verdi. “Siz gayet iyisiniz, endişelenmeyin. Buraya ilk defa geldiyseniz küçük bir baş dönmesi olabilir. Temiz bir havası vardır aslında ilçemizin. Buraya türbeyi ziyarete gelmiş olmalısınız. Ben de tam oraya gidiyordum, dilerseniz Sarıkız Tepesini gezerken size eşlik edebilirim. Bu nezaketimi kabul eder misiniz?”

Bu adam Sarıkız Türbesine gideceğimi nereden biliyordu? Ah, belki de herkese aynı şeyi diyerek kız avlamaya çalışıyordu. Ama neden içimde bir yerlerde onunla gitme isteği vardı? Ne yapmalıydım? Kalp kırmaktan nefret ediyordum.