Haris

İnsanlar zenginlerin hayata hep 1-0 önde başladıklarını söylerler. Sizler bu görüşe katılır mısınız bilmem ama benim hayatımda zenginlik bana hep bir şeyler kaybettirdi. Üstelik tüm bu kayıplarda benim hiçbir suçum yoktu. Sanırım tek suçum zengin bir ailenin tek varisi olmaktı.

Kuş cıvıltılarıyla başladık güne. O sabah herkes önceden sözleşmiş gibi güne mutlu başladı ki bizim ailede öyle herkesin aynı anda mutlu olması çok da alışılagelmiş bir durum değildir.

Özellikle de amcam, yüzü hiç gülmez ve daima somurtkan bir tavırla etrafındakilere karşılık verir; başına gelen her olumsuz durumdan başkalarını sorumlu tutardı. Annemle ilgili amcam hakkında ne zaman konuşmaya çalışsam bana hep "Onun aslında yufka gibi bir yüreği var, mizacı gereği bu şekilde davranıyor." derdi.

Yazın kavurucu sıcağında havuz başında kahvaltı keyfiyle toplandık tüm aile. Babam sürekli kahvaltıda şirket yönetmenin zorluklarından söz edip annemle yapacağı tatilin ona iyi geleceğini söylüyordu. Bu sürede şirketin ortaklarından olan amcam işlerin başına geçecekti. Annem ve babam yıllar sonra ilk defa baş başa tatile çıkacak olmanın mutluluğu içerisindeydiler. Açıkçası beni yanlarına almamalarına üzüldüm. 11 yaşında bir çocuğunun onlara ne zararı olabilirdi?

Yengem, hizmetçilere anne ve babamın valizlerini hazırlamaları için talimat verdi. O sırada amcam şoförle bir şeyler konuşuyor, birlikte aracın etrafında dönüp duruyorlardı. Annem ve babam aracın başına geldiklerinde içimi anlamsız bir hüzün kapladı; son defa şansımı denemek istedim ve "Ben de sizinle gelebilir miyim?" diye hüzünlü hüzünlü baktım anne ve babama.