Yollar Yolu

Acı içinde geçirilen onca zamandan sonra kendimi yola vermekten başka çaremin olmadığını biliyorum. Kendimi ve ailemi bulma yolumdan kendimi ne kadar soyutlarsam o kadar acı çekeceğimi zor yoldan öğrendim. Her günümü içi boş bir bedende, yalanlarla dolu bir hayatta geçirmektense gerçekliğin getireceği sonuçları, ölüm bile olsa, yeğlerim. En azından boş bir tabutu doldurabilirim o zaman.

Yola çıkalı uzun zaman oldu. Elimde, ailemi nerede bulabileceğimi gösteren minik bir ipucuyla sürükleniyorum hala oradan oraya. Vazgeçmeyi her gün denesem bile yola çıktığım yerden o kadar uzaklaştım ki nerede olduğumu bile bilmiyorum artık. Bilimi bilmem ama, bana sorsalar "dünyanın ucu burasıdır" derim. Dünyanın ucunda, ailemin nerede olduğunu gösteren son ipucu bulunuyor. Bana zengin olduklarını söylemişlerdi ama görüyorum ki burada sadece ahşaptan yapılma, yıkık dökük, minik bir ev var. Evin önündeki bir kütüğe oturmuş benim gibi boş gözlerle bakan ihtiyar zararsız görünse de babamın böyle biri olabileceğini kabullenemem. Rengarenk çiçeklerle bezeli, olabildiğince yeşil alanlarla kaplı ovanın ortasında böyle bir ev bulmak ürpertici benim için. İhtiyar bana el sallıyor. Bulunduğum yerden epey uzakta minik bir kulübe daha var, minik bacasından dumanlar çıkıyor. Belki orada bu ev hakkında bilgi edinebilirim. Yine de eve bakmaktan bir zarar çıkar mı? Yoksa yola devam edip önemli bir şey bulduğumda mı geri dönmeliyim?