Apartmanın Tabelası

Merhaba benim adım Bora. 12 senelik zorunlu eğitim ve 4 yıllık üniversiteden sonra işsizlerin arasına katılmış bir gastronomi mezunuyum. Size adınızı sormayı çok isterdim. Ancak maalesef hiçbir zaman için bunu sizden duyamayacağım. O yüzden direkt olarak konuya giriyorum.

Nasıl oldu bilmiyorum. Fakat büyük umutlarla girmiş olduğum fakülteden sonra terslikler üst üste geldi ve işsizler kervanına katıldım. Aslında mezuniyetimden önce bana "Gastronomi mezunları işsiz kalmaz." demişlerdi. Fakat durum gösteriyor ki artık kalabiliyorlarmış.

Yani sözün özü şu an aktif olarak para kazandığım bir işim yok ve dolayısıyla mevcut param da giderek azalıyor. Açıkçası aileme de bu durumumu açmak istemedim. Onlar kendilerine zar zor bakarken bir de ben yük olmayayım dedim. Çoğu zaman sırf bu sebepten şehir dışında okumanın verdiği zorluklara gık çıkarmadan katlandım. Ancak artık bu zorluklar katlanılamaz bir noktaya doğru gidiyor.

Ve bu akşam dışarısı kış kıyamet. Fakat benim sinirlerim gerildiği için kendimi evden derhâl dışarı attım. Yani sokaktayım. O an için bu kararım gayet doğru gözükmüştü gözüme ama artık yavaş yavaş üşümeye başladım. Bu yüzden kararımı sorgular oldum.

Ayrıca karanlık da iyice bastırdı ve eve dönebilmem için son birkaç otobüs seferi var. Cebimdeki para da ancak bir otobüs biletine yeter zaten.

Yolda yürürken etrafıma bakınıyorum. Apartmanlardan anlıyorum ki zengin bir muhitteyim. Civarda lüks araçlar var ve sokak lambaları bile benim oturduğum yerdekilere göre daha nezih gözüküyor. Neden bilmem ama bu beni daha da sinirlendiriyor.

Çünkü belki de bu insanlardan daha çok çabalayıp ter döktüm. Fakat daha kendime asgari düzeyde bakacak kadar bile kazanamıyorum. Mesleğimi bile yapamıyorum.

Ben dünya düzenine kızarken gözüme bir apartman ilişiyor ve ardından o apartmanın tabelası da dikkatimi üzerine çekiyor. Sonrasında aklıma çok rahatsız edici bir fikir geliyor.