Dinlemek

Kapıyı çektim. Çelik kapı gıcırtılı gürültüyle kapandı. Işıklar söndü. Bir an nerede olduğumu neden hiçbir şeyin görünmediğini karanlıkta ne işim olduğunu hatta kim olduğumu unuttum. Neden sonra istemsiz küçük bir adım atabildim ve ışıklar yandı.

Uzun koridorda yürürken kapının önünde durduğumda beni görmeyen fotosele lanet ettim. Varlığımı algılaması gereken yegane yer bu kapının önü değil midir? Koridorun ortasına gelince yanar. Oraya kadar gelebildiysem senin düğmeni de bulurum.

"Ey aydınlık bana kapının önünde lazımsın!"

Sokağa çıktım. Yakamı düzelttim. Nereye gideceğim ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yoktu. Günlerdir evden çıkmamış, kimseyle tek kelime etmemiştim.

"Konuşacak kimsem yok."

Öylesine yürüdüm...

Bazen kendimi mahpustan yeni çıkmış gibi atarım dışarı bu evden. Nereye gideceğimi ne yapacağımı kimlerle görüşeceğimi bilmeden... Önemli olan biraz dışarı çıkmak başka bir yerde olmaktır. Sıkıldığım benliğimden kurtulmak başka dudaklar başka ağızlar başka zihinlerle tanışmak kendi sıkıcı ve huzursuz varlığımı unutmaktır. Başkalarının hikayelerini dinlemek onların anlattıklarında yaşamak onlara sorular sormak isterim.

"Nerede yaşarlar?"

"Neler yaparlar?"

"Neden onu değil de bunu seçmişlerdir?"

"Bunu değil de şunu seçseler ne olurdu?"

"Onlar da kapının önünde aniden durakalırlar mı?"

Nereye gideceklerini bilmeden kendilerini sokağın ortasında bulurlar mı merak ederim. Yapacak bunca işi nereden bulurlar? Bu kadar ciddiyeti nerelerinden çıkarırlar, bu kargaşaya nasıl tahammül ederler, bunca karışıklık içinde kendilerine küçük mutlu bir yer bulmayı nasıl başarırlar?..