Karanlığın Sesi

Kaynağı bilinmeyen bir karanlık düşmüştü peşime. O kovalıyor, ben kaçıyordum. Beni yakalayıp yutmak, kendisine ait karanlık bir parçaya dönüştürmek istiyordu. Dur durak bilmeden koşuyordum. Aldığım her nefes canımı yakıyor, attığım her adım gittikçe ağırlaşan bedenimi taşıyamaz hale geliyordu. Zavallı bir et parçası olan bedenim, peşimdeki karanlıktan nasıl daha hızlı olabilirdi ki? O koca karanlık bana yaklaştıkça adımlarım yavaşlıyordu. Hızlanmam gerekirdi ama kaçabilme umudum tükenmişti ve ben de teslim olmaya hazırlanıyordum. Karanlık yaklaştı, yaklaştı... Bana dokunmasıyla gözlerimi açmam bir oldu. Çığlık atarak uyanmıştım. Kalbim küt küt atıyordu ve kan ter içinde kalmıştım. Kötü bir kabustu bu. Attığım çığlığın komşuları rahatsız etmemesini umdum fakat böyle bir şey zaten olamazdı. Evet, çığlık atmıştım fakat hiçbir ses çıkmamıştı. Sesim... Sesim gitmişti.

Ne yapacağımı bilemedim. Önce gördüğüm kabusun etkisiyle sesim çıkmadı sandım. Belki bir tür uyku felciydi. Öksürüp boğazımı temizlemek istedim ama tekrar konuşmaya çalıştığımda hala sesim çıkmıyordu. Su içtim ve tekrar denedim, olmuyordu. Sesim mi çıkmıyor yoksa kulaklarım mı duymuyor diye şüphelendiğim bile oldu ama dışarıdan gelen sesleri duyabiliyordum.

Kalbim uyandığımdan beri normal ritmine kavuşamamıştı. Gördüğüm kabus korkutucuydu evet ama bu yaşadığım kabusun yanında bir hiç gibi kalıyordu. Bu sorun tek başıma çözebileceğim bir şey değildi. Birilerinden yardım istemeliydim fakat kime gideceğimi bilemedim. Çevresi kalabalık bir insan olmadım hiç. Farklı şehirlerde yaşadığımız bir kardeşim vardı. Ona derdimi mesajla anlatabilirdim ama uzaktayken bana ne kadar yardım edebilirdi? Apartmandaki komşularımın da nerdeyse hiçbirini tanımıyordum. Alt kat komşum arada sırada gürültü yapmamam için beni uyarmaya geliyordu o kadar. Sanırım acil durumlarda yardım isteyebileceğim insanlar bu kadardı.