Karanlıkta Gelen Misafir Yıldız

Eylül doğuştan görme engelliydi. Hayatı boyunca ailesinin anlattığı şeylerdi dünyası. Tüm bildikleri dokunabildikleri ve dinlediklerinden ibaretti. Yaşam onun içindi fakat asla şikayetçi olmamıştı. Aksine her gün sağlıklı tüm organları için şükrederdi. Yine de birebir deneyimlemek istediği şeyler vardı ve bunları düşünmekten vazgeçemiyordu. Bunlardan biri yıldızlar seyretmekti. Ne kadar çok kişiye sorarsa sorsun herkes benzer şeyler anlatıyordu. Fakat o yıldızlar hakkında farklı düşünüyordu. Dahası aklı böyle bir şeyin varlığını almadığından gözleriyle tanık etmek onu gerçekten tatmin edecekti. Bir diğer düşüncesi de renklerdi. Ne yazık ki onun bildiği tek renk siyahtı.

Normal bir cumartesi geçirmek için yatağından kalkıp üstünü giyindi ve kahvaltıya indi. Neyse ki çoğu günlük işini kendi yapabiliyordu. Yirmi iki yılda o kadar deneyimi de edinebilmişti.

Mutfağa girerken patates kızartması etrafını sardı. Küçükken bu kokuyla yataktan bile fırlayabilirdi ama artık o kadar da çok sevmiyordu. Yıllarca aynı cumartesi kahvaltısını deneyimlemek insanı sıkabiliyordu. Aslında hemen hemen her şey aynı sıkıcılıkta ilerliyordu ve hayatının ne zaman değişeceğini merak ediyordu. O cumartesi hayatını değiştirecek günden çok da uzak değildi aslında.

El yordamıyla her zaman oturduğu sandalyeyi bulup oturdu. Her cumartesi olduğu gibi abisi okulda olan olaylardan bahsederken babası da televizyondaki insan yaşamı hakkındaki belgesele odaklanmıştı. Annesi de hem abisine hem de babasına bir şeyler söylüyordu. Kendisi ise hiç konuşmuyordu. Keşke ben de üniversiteye gidebilmiş olsam diye geçiriyordu içinden.

Tam da bunu düşündüğü anda annesi ona konuştu. Sesi gergin ve kararsız çıkıyordu. Şehir merkezinde engelli bireyler için açılan yeni bir eğitim merkezinden bahsetti. Eğitim ve etkinliklerin yapılacağı bir yerdi ve tamamen ücretsizdi. Belediyeye bağlı bir yerdi ve gönüllü insanlar çalışıyordu.

Eylül annesinin neden gergin olduğunu anlayabiliyordu. Daha önce de buna benzer teklifler defalarca edilmişti ona. Ama o hep aynı inatla geri çevirmişti. Onu 'kendine benzeyen' insanlara bir araya getirmenin acınası bir girişim ve ötekileştirilmiş aile bireyi gibi hissettiriyordu. Evet abisi gibi 'normal' bir eğitim hayatına sahip olamayabilirdi ama bu onun 'farklı' bir eğitim hayatı geçirmesi gerektiği anlamına gelmiyordu. Ayrıca tanımadığı insanların ona acıdığı için iyi davranma hallerini sinir bozucu buluyordu. Hatta onun için bu sahtelik mide bulandırıcıydı. Sesli kitapları ve müzikleriyle mutluydu o.

Yine biraz duraksadı. Bunu düşünmesi gerekiyormuş gibi hissetti.