Mavi'nin Kum Saati

Uzun zamandır yapmadığı şeyi yapıyordu. Şiddetlenen baş ağrısına bile aldırmadan, ağlamaya devam ediyordu. Sokak lambasından odasına yansıyan ışık haricinde karanlığa hapsolmuştu. Yağan yağmurun aksine iç çekerek ağlamalarından ziyade sessizlik hakimdi. Boy aynasına yansıyan görüntüsünde şişmiş gözler ve kırmızı bir burun vardı. Ellerini saçlarında gezdirdi. İç çekmeler yerini hıçkırıklara bırakmıştı. Artık neden ağladığını hatırlamayacak bir vaziyetteydi.

Halbuki; rahatlamak için ağlardı ya insan. Ya da ağlayınca mı rahatlardı bilemedi.

Komodinin üzerindeki peçete yığınına ilişti gözleri. Yüzünde histerik bir gülümseme peyda oldu. Ben ne yapıyorum dercesine...

Kafası karışmış bir hâlde yapıştığı yataktan kalktı. Saatlerdir hareketsiz oturduğu için biraz sendeledi. Dengesini sağlamak için yatağın başlığına tutundu. O an neden ayağa kalktığını sorguladı. Bir sonraki adımı için henüz bir fikri yoktu.