İçeriğe geç
Plazada Bir Türkü

İnteraktif hikâye

Plazada Bir Türkü

Gökçe Erol@gerty2003
Puan
4,8(4 değerlendirme)
Okunma
7,1 bin
Son
4
Dil
Türkçe

Yazarın kaleminden çıkmış, 4 sonlu dallanan bir hikâye.

Hikâye hakkında

Yeni bilgisayar mühendisi olmuş Urfalı Muttalip Kasımoğlu'nun İstanbul'da bir plazada hem kendisiyle hem çalışanlarla yaşadığı sıra dışı olaylar silsilesini anlatan ilginç bir hikâye deneyimi...

Plazada Bir Türkü

İlk sayfayı oku

Hikâye böyle başlıyor. İlk seçim senin.

Yine havası kapalı bir İstanbul, yine yorucu bir metrobüs yolculuğu, yine koca koca plazalar, yine bitmeyen asansör macerası, yine dolmayan mesai, yine sıkıştırılmış bir hayat...

Merhaba ben Muttalip Kasımoğlu.

Evet, isimden de anlaşıldığı gibi az önce bahsettiğim şeylere pek de alışkın olmayan birisi olarak Urfa'nın Harran ilçesine bağlı bir köyde doğmuş yine üniversiteyi bu şehirde bitirmiş bir bilgisayar mühendisiyim.

Gel gelelim, İstanbul'da bir iş bulmuşum, gelip buraya taşınmışım. Nereden geldim buralara ben de pek bilmem amma işimiz iş gibi.

Ne biçim bir şehir burası anlamadım gittim yav! Bitmeyen trafik, donuk yüzler, hayat pahalılığı vay ki anam vay!

Dünya cenneti dedikleri essah değil allem. Taşı toprağı altın mı bilmem amma kesinlikle suyu bozuk! Yav adama selam veriyorsun iş yerinde adam yüzüne bakmıyor. Esnafa kaçak çay var mı diyorsun? Bön bön yüzüme bakıyor. İş yerinde konuşmak yasak, maaşını söylemek yasak, toplu bir yere gitmek gelmek yasak. Sanırsın hapishane. 1 hafta oldu başlayalı daha bizim pezevenk müdürün daha yüzünü göremedim.

Halbuki hep önünden geçiyorum amma odası hep kapalıdır. Neyse kusura bakmayın sizi de derdime ortak ettim. Başınızı ağrıttım. Lakin ruhum daralmış, kimse de sohbet etmiyor benimle. Herkes işine odaklanmış. 8.30-12.30 ve 13.30-17.30 asker gibi çalışıyorlar. Gören de vatan kurtarıyor zannedecek eşşol eşşekleri.

Birini gözüme kestirdim belli bizim oranın adamlarından. Her ne kadar İstanbullular gibi dursa da bilirim ben bizim oranın adamlarını. Pantolonun altına kırmızı çorap giymiş. Bizim orada öyle derler: "Kırmızı olsun beş fazla olsun."

Hem baktım göğüs kıllarıyla sakalı birleşmiş aynı benim gibidir. Hele sorsam acep gardaş sen nerelisin? Kesin bizim oralıdır. Ama dediğim gibi konuşmak yasaktır bizim burada. Canım da bugün çok sıkkın. Artık taşma noktasına geldim. Yeter yav yeter siz hiç mi insanlık görmediniz? Yav yok mu bir sohbet eden hâl hatır soran? Önümüze bir bardak çay koyan? Allah aşkına ne herkes böyle robot gibi olmuş? Amma ben yapacağım işi bilirim. Sizlere bir farklılık getirmenin artık zamanı gelmiştir.

Seçimin seni bekliyor

"" seçeneğinin seni nereye götüreceğini görmek için uStory uygulamasından devam et. Hikâye orada seni bekliyor.

Gökçe Erol kaleminden diğer hikâyeler

Bunları da sevebilirsin