Taş-Kâğıt-Makas

27 Haziran 2019.

Ben Serdar Akbilge.

Uzun zamandır beklediğim iş başvurusu için biraz sabırsızlanıyorum. Hem bayadır işsizim hem de bu işin olanakları epeyce iyi gözüküyor. 4 sene oldu Hacettepe Elektrik Mühendisliği'ni bitireli. Ama gel gör ki bir baltaya sap olamadık. İnsan da zamanla kabulleniyor durumu aslında ama neyse... Ben bu hallere düşecek adam mıydım? Meteliğe kurşun atıyoruz bildiğin. Önceden girdiğim işlerde hep angarya usulü çalıştım. E dolayısıyla asgari ücretle başlattılar. Bir şey çıkmadı anlayacağın. Boş beleş işlerle de insan uğraşmak istemiyor aslında. Şöyle senelerce okuyup, dirsek çürütüp, mürekkep yalayıp üstüne üstlük Hacettepe'yi bitirince bir yerlere gelmek istiyor insan... Onun için mutlaka bu işi kapmalıydım. Çok ünlü bir şirket olan RPS Şirketi'nin başvurusuydu bu. Az çok iş başvurularında tecrübeli olduğumdan bazı şeyleri gözden geçirip hazırlandım. Üstüme başıma cillop gibi bir takım elbise çekip görüşme salonuna doğru yol aldım. Yaklaşık 45 dk kalmıştı.

Salona vardığımda bazı şeyler gözüme çarpmaya başlamıştı. Bir gariplik seziyordum. Yaklaşık 40 kişilik bir kalabalık vardı. Hepsi erkekti ve bir şeyleri ezberlemeye çalışıyorlardı sanki. Bir tanesi kenarda sessizce bekliyordu, ona yanaşıp sordum:

"Pardon birader, buradakiler niye öyle sanki üniversite sözlüsüne girecekmiş gibi davranıyorlar, biliyor musun?"

"Birader, bazı şeyleri biliyorum ama anlatamayacağım. Burada senin bildiğin şeylerden fazlası dönüyor. Sana tek söyleyebileceğim şey asla ama asla kendi hayatınla ilgili onlara bilgi verme! Sana diyebileceğim tek şey bu maalesef!"

Der demez avluda olta atmaya başladı. Bu sözler benim merak ateşimi söndürmeyip harlamıştı bildiğin. Ne demeye çalıştı ki şimdi bu herif? Allah Allah! İyice telaşlandım şimdi. Neyse ekrana görüşme sırası yazısı geldi. Beni 3. sıraya almışlar. Hey malamini!!! Akşama kadar sonuç için buradayız anlayacağın.

Görüşmeler çok spesifik geçiyor sanırsam. Herkese ayrı mı sorular soruluyor ki? Giriş ve çıkış kapıları farklı. Sadece çıktığını görebiliyoruz adayların. Pek de şansım yok ellam. Sadece 1 kişi alınacakmış. O adam ben miyim ki? Neyse karalar bağlamanın sırası değil şimdi. Hava da gittikçe artan sıcaklığıyla ruhumu boğuyordu. Yavaştan kravatı gevşettim. İçimden türkü söylüyordum. Ama millet acayip gergindi. Sanki bu iş olmazsa olmaz gözüyle bakıyordular. Onların o negatif enerjisi bana da yansıyordu sanki.

1. adam çıktı. Çıkarken iki elini başının arasına aldı. İyi geçmedi herhalde. Neyse canı sağ olsun. Olur böyle vakalar. Herkes bir bedel ödüyor işte anlayacağın. Kimi emeğiyle kimi parasıyla kimi de hayatıyla... Keşke daha güzel bir dünyada yaşasak. Neyse neyse... Görüşmeye odaklanmam lazım. İkincisi neredeyse çıkacak gibi. Görüşmeler yaklaşık 10 dk sürüyordu. İşe alacakları adamı 10 dakikada tanıyacaklar sanki. Hıyarlığın daniskası. Başka da bir şey değil.

Bekle bekle karnım da acıkmıştı. Yetişmek bahanesiyle doğru dürüst kahvaltı da yapamadım sabah. Acaba çıkışta bakkaldan iki yumurta alsam, şu sıcakta asfaltta pişer mi acep? Yav neler geçiyor aklımdan? Zihnimi toparlamam lazım. Bak işte ikinci adam da çıktı. Aaa dikkat etmemişim sabahleyin soru sorduğum çocuk bu. Ekranda ismi Hasan Demirağ yazıyor. Pencereden ona bakıyordum istemsizce. Beni tanıdı herhalde. Bana bir işaret yaptı. Baş parmağını boynunun sağından soluna hareket ettirdi. Ve el harflerini kullanarak K A Ç harflerini gösterdi. İlk işareti başın kesilecek mi demek oluyordu? Ve bu kaç kelimesi? Pek de bir şey anlayamadım doğrusu? Kaçık biri olabilirdi bence. Tutarlı diyemezdim bu davranış için. Neyse derin bir nefes aldım. Zaman kaybetmenin sırası değildi. Ve yavaş yavaş adım atarak ilk kapıya doğru yöneldim.